Ναοί και μοναστήρια
Ο ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου, πολιούχου του οικισμού. Πρόκειται για έναν μεγάλο σε έκταση ναό σε ρυθμό τρίκλιτης ξυλόστεγης Βασιλικής, που περιβάλλεται από στη νότια και τη δυτική πλευρά από ξυλόστεγο περίστωο / υπόστεγο. Στη δυτική πλευρά της τοιχοδομίας του ναού υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα με αποτυπωμένη την ανάγλυφη χρονολογία 1818. Η ένδειξη αυτή πρέπει να αναφέρεται στην ανοικοδόμηση του ιερού ναού την εποχή της ακμής του χωριού. Άλλα εντοιχισμένα στοιχεία με ανάγλυφες παραστάσεις ζώων στους ακρογωνιαίους λίθους του ναού μαρτυρούν τη χρήση υλικών παλαιότερου, ίσως μικρότερου ναού, στα θεμέλια του οποίου οικοδομήθηκε ο νέος μεγάλος ναός. Μια άλλη εντοιχισμένη πλάκα φέρει τη χρονολογία 1843. Η χρονολογία αυτή πρέπει να δείχνει την επιδιόρθωση και αποκατάσταση της νότιας πλευράς του ναού, η οποία είχε καταστραφεί από την πυρπόληση του ναού από τους Τούρκους, τον Ιούνιο του 1921 (πιθανώς την 21 Ιουνίου), αμέσως μετά τη φονική μάχη του καπετάν Χάψα εναντίον των Τούρκων στη θέση «Συκιωτάκια» στους πρόποδες του «Βούζιαρη», την 10 η Ιουνίου 1921 και την κατάληψη, πυρπόληση και καταστροφή της ιεράς μονής της Αγίας Αναστασίας. Τα σημάδια της πυρπόλησης του ναού από τους Τούρκους παραμένουν μέχρι και σήμερα στις υποστυλώσεις του ανατολικού τμήματος του ναού και του γυναικωνίτη.

Ο ζωγραφικός διάκοσμος του ναού.
Οι περισσότερες εικόνες χρονολογούνται στην μετά το έτος 1843 εποχή, προφανώς διότι οι παλαιότερες είχαν καεί. Πολλές από αυτές, όπως οι εικόνες του τέμπλου είναι ενυπόγραφες δια χειρός Ιωάννου Παπα/ θαλασσίου Αναγ/νώστου εκ Γαλατίστης ή δια χειρός Στεργίου Δ΄ εκ Κοζάνης. Ιδιαιτερότητα αποτελεί η θεματογραφία της ζωγραφικής που διακοσμεί το κεντρικό κλίτος του ναού.
Η θεματογραφία αυτή αναφέρεται σε κοσμικά και όχι σε θρησκευτικά θέματα παρμένα από τα Ευαγγελία, τις Πράξεις των Αποστόλων, την Αποκάλυψη του Ιωάννου κ.ά., όπως συμβαίνει στους περισσότερους χριστιανικούς ναούς. Οι απεικονίσεις παρουσιάζουν φυτικά μοτίβα, μπουκέτα και γιρλάντες, πολύχρωμοι καρποί, παράδοξα φτερωτά ζώα και πτηνά που συναντούμε σε αντίστοιχες διακοσμήσεις αρχοντικών οικιών και αρχαίων ειδωλολατρικών ναών. Χαρακτηριστικοί της τεχνοτροπίας λαϊκών ζωγράφων της εποχής είναι οι απεικονίσεις των φτερωτών δρακόντων στον γυναικωνίτη, οι οποίοι συμβολίζουν το «κακό» ή αποτελούν σύμβολα αποτροπής του «κακού». Ανάλογος είναι και ο συμβολισμός των φτερωτών ξυλόγλυπτων δρακόντων αριστερά και δεξιά της Σταύρωσης στο επάνω μέρος του τέμπλου.
Εξαίρεση αποτελεί ο Παντοκράτορας με τη σύναξη των Αγίων Αποστόλων, που απεικονίζονται σε κυκλική μορφή στο  μέσο της οροφής του ναού σχηματίζοντας ένα ψευδοτρούλο και η αγιογραφία του ξυλόγλυπτου τέμπλου, όπως ήδη αναγράψαμε.
Εκτός από αυτές, υπάρχουν πολλές φορητές μικρές και μεγάλες εικόνες δημιουργήματα του 19ου αιώνα, ενώ μερικές είναι παλαιότερες.
Η ερμηνεία της μείξης της κοσμικής με τη χριστιανική ζωγραφική στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου δεν είναι εύκολή. Μπορεί να αποδοθεί εν μέρει στις αισθητικές επιθυμίες των χορηγών και εν μέρει στην τάση ανάμειξης μοτίβων της κλασσικής αρχαιότητας με χριστιανικά, γεγονός που ενισχύεται και από την τεχνοτροπία του ξυλόγλυπτου τέμπλου του ναού, το οποίο χαρακτηρίζουν οι λιτές γραμμές και οι κιονοειδείς διακοσμήσεις.

Υπάρχουν πολλά παρεκκλήσια διάσπαρτα σε διαφορετικές τοποθεσίες της περιοχής του Λιβαδίου, όπως της Παναγίας, της Αγίας Παρασκευής, στη θέση «Φτέρη», της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Χαραλάμπους στις χαράδρες του «Δραγάνη Λάκκου», της Αγίας Κυριακής, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Ραφαήλ στη νότια περιοχή του Λιβαδίου και η ιερά μονή του Αγίου Γενναδίου στην ίδια περιοχή πολύ κοντά στο παρεκκλήσιο της Αγίας Κυριακής. Τα παρεκκλήσια αυτά έχουν μακραίωνη ιστορία καθόσον έχουν κτιστεί στους περασμένους αιώνες. Εκτός αυτών υπάρχουν και πολλά εικονίσματα, διάσπαρτα στη νότια περιοχή του οικισμού, κυρίως στη θέση «Τσαίρια», όπως του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Παντελεήμονα, του Αγίου Φανουρίου κ. ά..